මවි සෙනෙහෙ නුඹ දුන්නා මගේ මවිටත් වඩා මෙමට...
ඔබ මගෙන් ඇතට ගොස් දස වසරක් වුවද ඔබේ සුවද තවමත් මගේ දිවියම සුවද කරවයි..

කොපමණ දුකක් දැණුනත් මගේ හදවතට,
කොපමණ කදුළු කැට වැටුනත් මගේ නෙතින් අද,
බලා හිදිමි ඔබ එනතෙක් මා ලොවට.............

අසරණ කළා නුඹ මා සැම දෙනා අභියසම......
නමුදු තවමත් නුඹ ගැන මතකයම පාරවයි මගේ මුළු ආත්මයම...

කදුළු කැට සලන්නටවත් නුඹේ නමින් නොලැබුනි ඉඩක් මට කිරිකැටි පුතණුවනේ.......

මගේ බ්ලොග්කරනයට වසරක් සපිරේ !!

වසරක් පුරා මා හා එක්ව උන් ඔබ සියළු දෙනාටම මගේ හද පිරි ස්තුතිය පුද කරන අතර තව දුරටත් මගේ නිර්මණ හා එක්වන ලෙසටත් මා ඔබ සැමට ආරාධනා කර සිටිමි.....

ආදරණිය ආදර කථාවේ නුඹ මම සහ ඔහු....................

මාත් පුංචි පළගැටියෙක් ගිනි දැල්ලට පෙම් කරනා....

සදට ගතු කියන මගේ මේ හිත නුඹට ගතු නොකියන්නේ නුඹ මගේ නිසාවෙන්......

ජිවිතේම හරියට නුඹ මං ළග ඉද්දි සරු සාර මහ හේනක් වගේ........

අයිති නැති නුඹට ඒ මල....... එපා මල් පෙති විසුරුවන්නට..

සුළගේ මං මුසු කර එවු රහස නුඹට අසුනාද???

අභිමානයක් වන්නට ඔබට අපි හට දිරි දේවා ලක්මැණියනි නුඹ.....

එනතුරා නුඹ.... මටනම් අමාවක හැමදාක...

මනාපේ හැමදාමත් අමනාපෙකට මුල.............

අහිතක් නැ තුන්හිතකවත් මගේ නුඹ ගැන...........

මගේ හින කන්දට නුඹ දුන් තිළිණය මේ කිරි කැටියා විතරමයි නේද??

නුඹටයි මගේ සෙත් කවිය.............

මං නොදුටුව අම්මා දකින හින බර වැඩියි අම්මේ මට..............

පාලුව නුඹට......... තනිකම මෙමට..........

අප්පච්චි ජිවිතේම කඹුරලා එකතුකරපු රත්තරන් අරන් ගිහින් ඇවිදින් කවුදෝ...

සොයා දෙන්න මගේ සිත මට.................. රැගෙන ගිය නුඹ.... ‍

අපේම වටපිටාවේ අපේම ජිවිතවල ජිවත්වන කදුළු හංගාන කදුළු බොන ජිවිත..........

නුඹ එනතුරා මම .... හිදිමි මග බලා.... මේ දෙනෙත.... බොද කරන්.........

මගේ ජිවිතේ හැමදේම නුඹ වෙලා..... මගේ සුසුම් රැල් තරමටම මට සමිප වෙලා..........

සුරගනන් අභියස අපේ ආදර සිහින........